Όσοι σε είπαν τρελό ήταν τα σκουπιδάκια στο μάτι των οριζόντων μας

Ρε μπαγάσα…

417102_4180494703820_1170831905_n

Για μένα δεν έχει καμμία σημασία πότε γεννήθηκε και πότε πέθανε ο Νικόλας, γιατί δεν τον θυμάμαι επετειακά.

Τον κουβαλάω πάντα μέσα μου, στη στάση ζωής μου, στις μικρές επαναστάσεις της καθημερινότητας, στις εξεγέρσεις μου ενάντια στον προσωπικό μου συμπλεγματισμό και στις αστικές μου καταβολές, στην ανατροπή της ιδιοκτησίας που νιώθω όχι μόνο πάνω σε πράγματα αλλά και σε ανθρώπους, στην αγάπη μου για τον έρωτα χωρίς όρους και ενοχές.

Ο Νικόλας ήταν ο πρώτος μου σύμμαχος στη μάχη να μάθω να σκοτώνω καθημερινά το μπάτσο και τον εξουσιαστή μέσα μου, και όσοι τον χαρακτήρισαν τελειωμένο τρελό, είναι αυτά τα μικρά σκουπιδάκια στο μάτι των οριζόντων μας, αυτοί που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν όσα ζουν στο λυκόφως των αισθήσεων, και που η ποίηση, το όνειρο, το πάθος για τη ζωή -κι όχι για το νεκροζώντανο σουλάτσο πάνω απ΄τον περιφερειακό της γειτονιάς που λέγεται ζωή- πέρασαν δίπλα τους μα δεν τους ακούμπησαν.

Για μένα ο Νικόλας της νιότης μου, όπως τον έζησα και τον θυμάμαι, δε θα ξεθωριάσει ποτέ γιατί αποτυπώθηκε με μαύρο τατού πάνω στην κόκκινη αορτή της εφηβείας μου.

Κατερίνα Δήμα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s