Ένα κουνιστό αλογάκι ακίνητο στη λάσπη…

Open the fucken borders. Let the people live.

Ένα οδοιπορικό στη λάσπη της ανθρωπότητας, εκεί που η γκρίζα στάχτη των αισθήσεων μουδιάζει τα πάντα. Σταματάει το μυαλό… αρχίζεις να μετράς φωνές, βήματα, ψίθυρους, μα σταματάς… δεν είναι αριθμοί είναι άνθρωποι… δεν είναι εικόνες είναι ζωές…  όνειρα, πόνος, ελπίδα, οδύνη… θάνατος.

Μέσα από την ομίχλη, και το γκρίζο, το μουντό, το βρώμικο, οι παιδικές φωνές  σπάζουν την απόκοσμη περιήγηση μεταφέροντας την πίκρα, την απόγνωση σε έναν άλλο χωρόχρονο, εκεί που η άδολη αγνότητα δεν φοράει μάσκες, εκεί που ο αυθορμητισμός έχει την ανακούφιση της εμπιστοσύνης, εκεί που ξαποσταίνεις μέσα σου, με την πίστη πως κάπως, κάπου, κάποτε, με κάποιο μαγικό τρόπο, όλα θα πάνε καλά…

Open the borders… help us… σε κάθε μικρή σκηνή που κάποιος σχημάτισε στο σώμα της αυτές τις λέξεις, μια ανάσα αφήνει το ίχνος της στην παγωνιά… Πιο κει ένα μικρό κουνιστό αλογάκι ακίνητο στη λάσπη… Πιο πέρα μια φωτιά σβήνει… Πλάι της παιδιά φτιάχνουν πυργάκια λάσπης στο χώμα, σχήματα ζωής στο μυαλό…

Όμως γι’ αυτά τα παιδιά δεν έρχεται ο Πήτερ Παν να τα πάρει στη χώρα του «Ποτέ»… γιατί  παγιδεύτηκαν πια στην χώρα του «Πουθενά»… Σε μια νύχτα χωρίς διαφυγή, που το οξυγόνο της όλο και λιγοστεύει.

Και πώς να ονομάσεις ετούτη την αναμονή που δεν αντέχει να περιμένει άλλο;

Open the fucken borders! Let the people live!

βιντεο

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s