Το πέλαγο οργίζεται κι η θάλασσα βουρκώνει

Στα πόσα νεκρά μωρά νεκρώνει η συνείδησή σου;

Κείμενο: Κατερίνα Δήμα

Σκεφτόμουν πως η ζωή των ανθρώπων δεν καταστρέφεται μόνο όταν τους ισοπεδώνουν το μέλλον… Καταστρέφεται κι όταν τους ισοπεδώνουν το παρελθόν.

Όταν διαλύονται σε συντρίμμια μέσα σε μια νύχτα οι τόποι που ζήσαμε, όταν γίνεται σκόνη μέσα σε μια νύχτα ο αέρας που αναπνεύσαμε… μα ακόμα κι αν δεν ζήσαμε σε πόλεμους και συμφορές, όταν φτιάχνονται ασταμάτητα γύρω μας εικόνες φρίκης, πόνος, κι αιμορραγία ψυχής, η ασκήμια πλημμυρίζει χύνεται παντού και λερώνει ως και την ομορφιά των παιδικών μας αναμνήσεων.

Ένας από τους τρόπους που η αγριότητα της ζωής, που δεν ορίζουμε, μάς εξοντώνει είναι όταν δεν έχουμε πια πού να ξαποστάσουμε μέσα μας… Όταν όλες οι αμμουδιές, όλες οι θάλασσες που φυλάγαμε για να αντέχουμε τους χειμώνες στοιχειώνονται… όταν γεμίζουν πτώματα, κραυγές, επιθανάτιους ρόγχους.

Και τότε δεν έχει πια καταφύγιο η ψυχή…

Κάποτε ετούτες οι μαγικές εικόνες μιας άγριας θάλασσας που μιλάει με τόσους τρόπους, θα διηγούνταν την αέναη πάλη των στοιχειών της φύσης, θα σμίλευαν τη γαλήνη και τη νηνεμία που έρχεται, θα αφουγκράζονταν σιωπές βυθών με δύναμη ακλόνητης αλήθειας, θα σαγήνευαν ορίζοντες άπειρου, μακριά απ’ τα όρια και τα σύνορα του νου.

Τώρα τα κύματα αναμοχλεύουν τόση αγωνία, μέσα τους αναδεύεται τόσος θάνατος, αλυχτά τόση μανία ανθρώπου, που κραδαίνει σύμβολα, και σαν κτήνος σκοτώνει στο όνομά τους. «Πόσα νεκρά μωρά αξίζει ο πολιτισμός σου, η ύλη σου, οι θύμησές σου;» Αυτό μόνο νιώθω πια πως ρωτάει ξανά και ξανά κάθε νύχτα η θάλασσα… «Στα πόσα νεκρά μωρά νεκρώνει η συνείδησή σου;»

Πόσες κραυγές βουλιάξανε σ’ αυτό το κύμα;…

 

Πότε ύψωσες τοίχο στην ανθρωπιά;…

 

Πότε πέτρωσε η ψυχή σου από ψέματα και φόβο;
Και δεν βλέπεις πια τις ψυχές που παφλάζουν στον αφρό μου…

 

Πόσο παλέψανε να ζήσουν…
Από την αγωνία τους έσπασα κι εγώ…
Και δεν κατόρθωσα να τις κρατήσω πάνω…
Λένε πως των παιδιών οι ψυχές είναι διάφανες και φωτεινές…
Ώσπου να τις κοιτάξει η άβυσσος…
Κι εσύ λες πως εγώ είμαι της αβύσσου το θεριό…
Κι εμένα φωνάζεις «μανιασμένη»…

 

Μα η δικιά σου μανία, άνθρωπε, φέρνει  μωρά στην αγκαλιά μου…

 

[Οι φωτογραφίες είναι του φωτογράφου Ray Collins και αναδημοσιεύονται από το Life Buzz]

Advertisements

3 thoughts on “Το πέλαγο οργίζεται κι η θάλασσα βουρκώνει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s