«Μια φορά έκανε πάρα πολύ κρύο κι ένας Σύρος πρόσφυγας έβγαλε το μπουφάν του και το έδωσε στην Έλλη»

Οινούσσες: Η ανθρωπιά αυτο-οργανώνεται. Oinousses islnad: Solidarity to refugees

Με την απλότητα που κοντεύουμε πλέον να ξεχάσουμε σαν φυσική ροή της ζωής μας και και με τη βοήθεια προς αυτόν που την έχει ανάγκη ως αυτονόητη στάση ζωής, μιλούν δύο γυναίκες από τις Οινούσες για τους πρόσφυγες που φτάνουν στο νησί:

«Στις Οινούσσες φθάνουν εκατοντάδες πρόσφυγες. Μαζί με τη Λουκία, την Ευτυχία, την Άννυ και τη Βασιλεία που είναι συγχωριανές και φίλες μας, δημιουργήσαμε αυθόρμητα ένα μικρό δίκτυο αλληλεγγύης. Δε σχεδιάσαμε κάτι. Απλά ακολουθήσαμε το ένστικτό μας.

Αυτοί οι μήνες έχουν αλλάξει τη ζωή μας. Έχουμε αλλάξει εμείς ως άνθρωποι, είμαστε χρήσιμες και κοιμόμαστε ήσυχες τα βράδια. Οι πρόσφυγες φθάνουν σε δύσβατες περιοχές, κυρίως νύχτα. Πολλές φορές τους ακούμε που φωνάζουν αλλά δεν μπορούμε να τους βρούμε κι έτσι στήνεται κυριολεκτικά μια επιχείρηση διάσωσης. Είναι βρεγμένοι, φοβισμένοι και αρκετοί είναι τραυματισμένοι αφού τα σημεία όπου φθάνουν είναι βραχώδη. Δεν ξέρουμε από πρώτες βοήθειες, δεν έχουμε εξοπλισμό, δε μιλάμε τη γλώσσα τους κι όμως, τα καταφέρνουμε.

Ένα πρωί ένας βοσκός μάς πήρε τηλέφωνο για να πάμε να τον βοηθήσουμε. Είχαν φθάσει πρόσφυγες σε μια δύσβατη περιοχή. Τους βρήκαμε και σχεδόν σκαρφαλώνοντας επιστρέψαμε στο δρόμο με ασφάλεια. Αυτή είναι η στιγμή που βλέπεις την καλοσύνη στα μάτια τους. Αρκετοί μας προσφέρουν μπισκότα που έχουν μαζί τους για να μας ευχαριστήσουν.

Μια φορά έκανε πάρα πολύ κρύο κι ένας Σύρος πρόσφυγας έβγαλε το μπουφάν του και το έδωσε στην Έλλη που είχε κυριολεκτικά ξεπαγιάσει. Δεν είναι η βοήθεια που τους προσφέρουμε. Το πιο σημαντικό για εμάς είναι ότι μαθαίνουμε από τη δική τους καλοσύνη».

Ελένη και Έλλη Λιγνού, Εθελόντριες από τις Οινούσσες
12715553_767569940043231_1105527984383943904_n

“Hundreds of refugees reach Oinousses. Along with Loukia, Eftichia, Annie and Vasilia – villagers and friends of ours, we spontaneously created a small solidarity network. We did not design anything. We just followed our instincts.

These months have changed our lives. We changed as people, we are helpful and sleep peacefully at night. Refugees arrive in remote areas, particularly at night. Many times we hear them yelling, but we cannot find them so we literally have a rescue operation. They’re wet, frightened and many are injured since they arrive in rocky areas. We are not familiar with first aid, we do not have equipment, do not speak their language and yet, we manage to help.

One morning a shepherd called us to go help him. Refugees had arrived in a rutty area. We found them and by almost climbing, we got back on the road safely. This is the moment you see the kindness in their eyes. Several offered us cookies they with them, to thank us.
Once it was very cold and a Syrian refugee took off his jacket and handed it to Elli who was literally freezing. It is not the help we offer them; what’s most important for us is that we learn from their own kindness.»

Eleni and Elli Lignou, volunteers from Oinousses

από sakis papadopoulos

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s