Σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες: Μούσχουρη «είμαι πολύ θυμωμένη με τους Έλληνες»-Της Κατερίνας Δήμα

Ταριχεύστε πια τις μούμιες.

Από χτες κάνει το γύρο του διαδικτύου μια δήλωση της Μούσχουρη, παλιά μεν, γιατί είναι από το 2011 προκλητική δε, αφού αφορούσε μία χώρα που άσχετα από το εάν είναι η πατρίδα της ή όχι (γιατί αυτό δεν είναι επιχείρημα απέναντι στο δίκιο ή στο άδικο των λεγομένων της), είναι ωστόσο μία χώρα που έμελλε στα επόμενα χρόνια αφότου η Μούσχουρη άνοιξε το στόμα της, να μετρήσει αυτοκτονημένους, νεκρούς από το κρύο, από την πείνα, από φωτιές κι αναθυμιάσεις σε προσπάθειες να ζεσταθούν, από έλλειψη φαρμάκων και περίθαλψης.

Μια χώρα που είδε και βλέπει ακόμα παιδιά λιπόθυμα από πείνα, γονείς που τα αφήνουν σε παιδικούς σταθμούς και ιδρύματα με σημειώματα στις τσέπες, ανθρώπους ναυάγια, ντόπιους και ξένους, να περιφέρονται χωρίς ελπίδα με κενό βλέμμα όπου καθρεφτίζεται η τσακισμένη τους ψυχή με τη χαμένη αξιοπρέπεια.

Χεστήκαμε λοιπόν αν η Μούσχουρη είναι θυμωμένη με τους Έλληνες, όπως είπε.

Η Μούσχουρη μπορεί να πούλησε εκατομμύρια δίσκους στην καριέρα της, τόσα εκατομμύρια που να την τοποθετούν ανάμεσα στους πρώτους στον κόσμο, αλλά για πολλούς ήταν και θα είναι πάντα ένα γραφικό καρτούν της διεθνούς μουσικής σκηνής.

Ένα κολλημένο χαμόγελο που δεν άλλαξε ποτέ, και που πηγαίνει προς τη μουμιοποίησή του περιβαλλόμενο από τα ίδια μαύρα μαλλιά και γυαλιά, ακριβώς όπως την είδαν όσοι ζούσαν τη μέρα που πρωτοεμφανίστηκε, και που μέσα σε αυτή την ταριχευμένη αίσθηση του χωρόχρονου που την περιβάλλει, την τόσο απίστευτα και ανάλγητα μεγάλη προσκόλληση στο επαναλαμβανόμενο, εκεί, μέσα στη χλιδή που η αποστειρωμένη της ζωή της επιφύλαξε, μέσα στην ασάλευτη παγωμένη κανονικότητα των Μεγάρων όπου οι νότες και τα βιμπράτα σκεπάζουν τις επιθανάτιες κραυγές όσων ξεψυχάνε απέξω, εκεί ανάμεσα στα χειροκροτήματα των προνομιούχων που πουλάνε τις ζωές των άλλων σαν αναλώσιμα προϊόντα με ημερομηνία λήξης στον πάτο του Αιγαίου και του κάθε Αιγαίου, εκεί προφανώς η Μούσχουρη έχει χάσει την επαφή με το απλό, το γήινο, το ανθρώπινο της ζωής και της γειτονιάς από όπου ξεκίνησε.

Το Γυμνάσιο της Πλάκας, όπου πήγε, και όπου συμμαθήτρια με τη μάνα μου, μέτραγαν όλα τους παιδιά του πολέμου, πληγές προσπαθώντας να ξεχάσουν.  Η μάνα μου όσο μικρό παιδάκι κι αν ήταν στην Κατοχή δεν ξέχασε ποτέ τα κάρα του Δήμου που μάζευαν τους νεκρούς, την πείνα, τις ψείρες, τα συσσίτια, τις τουμπανιασμένες κοιλιές, τις εκτελέσεις. Δεν ξέχασε την περηφάνεια εκείνων που αποφάσισαν ν’ αντισταθούν, ή την εγκαρτέρηση όσων απλά έλπιζαν στους μάχιμους.

Η Μούσχουρη πάλι όταν ρωτήθηκε για τη στάση των Ελλήνων προς τους Γερμανούς, απάντησε πως όλο αυτό είναι «άσχετο με το θέμα της γερμανικής κατοχής». Μάλιστα. Όλα άσχετα και ασύνδετα μεταξύ τους, όταν η ζωή που έχεις ζήσει είναι έτη φωτός μακριά από την πραγματικότητα που με θράσος και αλαζονεία κρίνεις.

Και βέβαια λίγο θα μας ενδιέφερε τι σχέση διατηρεί με την πραγματικότητα μία γραφική φιγούρα που μέσα στα χρόνια τόσο αλλοπάρθηκε από τον ευρωπαϊκό αέρα που εισέπνεε ώστε να φτάνει να δίνει συνεντεύξεις στα ελληνικά με «αξάν», με προφορά που δήθεν απέκτησε απ’ το τόσο γαλλιστί, που ξέχασε ως και τη μητρική της γλώσσα.

Όλα αυτά είναι συμπλεγματισμοί που αφορούν την ίδια και τα φαν κλάμπ της. Ως τη στιγμή όμως που το δημόσιο βήμα που κατέχει, απλά και μόνο επειδή το λαρύγγι της έβγαζε δυο κορώνες παραπάνω, θεωρεί πως δικαιούται να διευρύνει τη χωματερή ονείρων που κλείνονται καθημερινά ολοένα και περισσότερα παιδιά που ζουν σ’ αυτή τη χώρα, ως τη στιγμή που θεωρεί πως δικαιούται να διογκώνει με λεκτική λασπουριά τη θλίψη, την απελπισία, το κύρτωμα, όσων δεν έχουν διέξοδο, ως τη στιγμή που αποφασίζει να απευθύνει προσβολές που θα’πρεπε μόνο να απευθύνονται στο νεοφιλελέ σκυλολόι που υπηρετεί ως καμαριέρα της διασκέδασης.

Ως τη στιγμή που λέγοντάς μας πως δεν έχει σχέση το τότε με το τώρα, ξεπλένοντας μέσα από την «ιστορική ασυνέχεια» που πριμοδοτεί, τα συνεχιζόμενα εγκλήματα της αποικιοκρατικής λογικής και αναλγησίας της «πολιτισμένης» Δύσης.

Είναι θυμωμένη λέει με τους Έλληνες η Μούσχουρη.  Χεστήκαμε. Άμα έχει θέμα με το θυμικό της  να πάει στο γιατρό. Κι αυτή κι όλες οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, και οι Μαρίοι Αντουανέτοι, όλες αυτές οι αταρίχευτες μούμιες που απαιτούν να κουβαλήσουμε σαν δούλοι στις πλάτες μας το φορτίο της άποψής τους .

Advertisements

One thought on “Σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες: Μούσχουρη «είμαι πολύ θυμωμένη με τους Έλληνες»-Της Κατερίνας Δήμα

  1. αυτό (χωρίς να δικαιολογώ τη Μούσχουρη/πού προφανώς ήταν θυμωμένοι με τα λαμόγια και όχι με τούς ‘νοικοκυραίους’) ειπώθηκε πρίν 5+ χρόνια (όπως παραδέχεται και το άρθρο) σε εποχή πού οι συνθήκες ήταν διαφορετικές! …
    (ο γαπ, τότε, έβγαζε μπιστόλια σε τραπέζια, και έλεγε ότι διοικεί ένα διεφθαρμένο κράτος…)

    υ.γ. τελικά, ίσως να είχε δίκιο ο γαπ…
    μόνο πού παρέλειψε να πεί (λαμβάνοντας υπ’ όψιν μου και το άρθρο) ότι διοικεί και ένα κράτος γεμάτο από μ@λ@κες.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s