Dani The Refugee: «Η μουσική ήταν το μόνο πράγμα που με κράτησε ζωντανό».

danni

Έφτασε στην Ελλάδα με μια από τις βάρκες που μεταφέρουν Σύρους από τα τουρκικά παράλια. Ο Dani The Refugee, ο πολυτάλαντος μουσικός από τη Δαμασκό που φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις του «ΠΙΚΠΑ-Χωριό όλοι μαζί» στη Λέσβο, μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στη Συρία λόγω της εμφάνισής του και ξεδιπλώνει τα όνειρά του για το αύριο.

της Νατάσας Παπανικολάου 

Όταν πριν δύο μήνες μου προτάθηκε να κάνω ένα θέμα για τη ροκ σκηνή στη Συρία το είχα βρει απίθανο αφού μπροστά στην καταστροφή που εκτυλισσόταν θα ήταν σαν να ψάχνεις ψύλλους στ’ άχυρα. Το έβαλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και δεν το σκέφτηκα ξανά μέχρι που είδα μπροστά μου τον Dani. Γνωστός και ως «Dani the Refugee», ο Σύρος μεταλάς και πολυτάλαντος μουσικός από τη Δαμασκό, που φιλοξενείται ως εθελοντής πια, στις εγκαταστάσεις του «ΠΙΚΠΑ-Χωριό όλοι μαζί» στη Λέσβο μου αποδείξει ότι ακόμη και μέσα σε αυτές τις παρανοϊκές συνθήκες πρέπει να συνεχίζουμε να μιλάμε για τη μουσική. Τη μουσική που τον έκανε να κλάψει τη μέρα που πέθανε ο Lemmy, τη μουσική που έγραφε με το κασετοφωνάκι του όταν ήταν παιδί από τις αμερικανικές ταινίες στην τηλεόραση, τη μουσική που, όπως εξομολογείται, ήταν το μόνο πράγμα που τον κράτησε ζωντανό…

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ένας γνήσιος metalhead στη Συρία;
Ακόμη και πριν τον πόλεμο υπήρχε ζήτημα στην Συρία να έχεις αυτή την εμφάνιση. Αρχικά έχεις πρόβλημα με την κυβέρνηση. Σίγουρα δεν σε βλέπουν με καλό μάτι. Και ύστερα εξαιτίας της νοοτροπίας των ανθρώπων γιατί είναι καχύποπτοι απέναντί σου. Έχω συλληφθεί πολλές φορές εξαιτίας της εμφάνισής μου χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Ωστόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα με τον κόσμο παρά με την αστυνομία, καθώς νομίζουν ότι κάνω τελετές στο σατανά, τρώω μικρά παιδιά κλπ! Πριν τον πόλεμο, αν πήγαινες ντυμένος όπως εγώ σε κάποιες περιοχές θα έβρισκες τον μπελά σου από τους ανθρώπους που θα σε ρωτούσαν «γιατί είσαι έτσι;» Όμως τώρα δεν μπορείς να πας καν σε αυτές τις περιοχές έτσι. Κατά πάσα πιθανότητα θα σε σκοτώσουν εν ψυχρώ.

Υπήρχαν μέρη πριν τον πόλεμο που μπορούσες να πας και να ακούσεις metal ή rock ;
Υπάρχουν πολλά στερεότυπα για τη χώρα μου σχετικά με το πως ζούμε. Δεν μιλάω για σένα αλλά με έχουν ρωτήσει ακόμη και αν έχουμε ίντερνετ! Αρχικά λοιπόν να πω ότι δεν ζούμε σε σπηλιές και πως έχουμε ίντερνετ και υπήρχαν μαγαζιά στη Δαμασκό, μιλάμε πάντα πριν τον πόλεμο, στις περιοχές των Χριστιανών όπου μπορούσες να πιεις αλκοόλ. Ωστόσο δεν υπάρχει μεγάλη metal και rock σκηνή. Ένιωθα πολύ μόνος!

Εσύ πως «μυήθηκες» στην metal μουσική;
Για πρώτη φορά άκουσα metal και ροκ απο τις αμερικανικές ταινίες που έβλεπα ως παιδί στην τηλεόραση. Είχα λοιπόν ένα κασετόφωνο και το έβαζα δίπλα στην οθόνη και ηχογραφούσα τα soundtrack των ταινιών. Μετά πήγαινα σε ένα φίλο μου στο δισκάδικο και ρωτούσα τι είναι. Μέσα από μια ταινία που δεν θυμάμαι ποια είναι τώρα άκουσα για πρώτη φορά AC/DC! Ήταν μια ταινία καουμπόικη, που είχε μέσα και country τραγούδια…

Ποιοι ήταν οι πρώτοι σου μουσικοί «ήρωες»;
Η πρώτη κασέτα που αγόρασα, πέρα από αυτές των ταινιών ήταν μια των Black Sabbath, μετά των Metallica και των Iron Maiden. Αρχισα σιγά σιγά να παίρνω τι κασέτες και μια μέρα η μητέρα μου ήρθε στο σπίτι με μια κιθάρα. Έτσι διαμορφώθηκα ως χαρακτήρας μέσω της μουσικής. Βρήκα τον εαυτό μου σε αυτή τη μουσική. Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και είπα «αυτό είμαι». Σήμερα πια μου αρέσουν διάφορα είδη μουσικής, δεν ακούω όλη την ώρα metal. Να, σήμερα πέθανε ο Bowie πριν από λίγο καιρό ο Lemmy. Ήταν το είδωλό μου. Έκλαψα όταν έμαθα ότι πέθανε. Πολλοί μου λένε ότι του μοιάζω λίγο και καμιά φορά φαντάζομαι τον εαυτό μου μεγαλώνοντας ότι θέλω να γίνω σαν αυτόν.Ο Θεός είναι άπληστος σαν τους ανθρώπους. Παίρνει όλους τους καλούς…

daniin2

Τι ακούς αυτή την περίοδο; Πριν τον πόλεμο γίνονταν ροκ συναυλίες στη Δαμασκό;
Μου αρέσουν πολύ οι Σουηδοί Grave που κατάφερα να τους δω στην Tουρκία την ημέρα των γενεθλίων μου! Στη Δαμασκό δεν γίνονται ροκ συναυλίες, γενικώς στη Μέση Ανατολή δύσκολα να έρθει κανείς να παίξει. Μια δυο συναυλίες ροκ έγιναν πριν τον πόλεμο, νομίζω ήταν μια μπαντα από τη Γαλλία αλλά ποτέ κανένα μεγάλο συγκρότημα δεν έχει έρθει να παίξει στη Συρία.

Ως μουσικός πως ξεκίνησες να παίζεις;
Μια μέρα ήρθε στο σπίτι μου η μητέρα μου με μια κιθάρα. Αυτό ήταν. Πριν τον πόλεμο είχα διάφορες μπάντες (Sarcofagus, Despond Womb, Sarab, Anticulate Sensations), είχα βγάλει 35 singles και έχω 75 τραγούδια στο You tube. Παίζω κιθάρα, ντραμς, πιάνο, μποζούκ (κουρδικό μουσικό όργανο) και ούτι.Είμαι αυτοδίδακτος και θέλω να μάθω περισσότερα, να προχωρήσω στη μουσική…

Φαίνεται πως η μουσική είναι η ζωή σου…
Η μουσική είναι το μόνο πράγμα που με κράτησε ζωντανό και με έφερε εδώ. Γιατί θέλω να έχω μέλλον ως μουσικός και η μόνη μου ελπίδα ήταν να φύγω και να αναζητήσω αυτό το μέλλον. Έτσι η μουσική ήταν που μου έδωσε αυτή την ελπίδα και αυτή η ελπίδα με έφερε εδώ.

Τι θα ήθελες να κάνεις στο μέλλον;
Θέλω να κάνω μια μπάντα όπως είχα στη Συρία με τους φίλους μου, πολλούς από τους οποίους έχουν χαθεί. Να παίξουμε μουσική, να γίνουμε αδέρφια, να γίνουμε μια ψυχή. Στη Συρία είχα συλληφθεί τρεις φορές μετά τον πόλεμο, έχασα τη δουλειά μου τους φίλους μου, πολλοί σκοτώθηκαν, έχασα τα πάντα. Τραγουδούσα κιόλας αλλά έχω ένα βαρύ κρύωμα από τότε που ήρθα με τη βάρκα και έχει καταστρέψει προσωρινά τη φωνή μου…

Πάντα μου φαίνεται αδιανόητο αυτό που συμβαίνει όσες φορές και αν το δω μπροστά μου, αλλά ήρθες κι εσύ εδώ με μία από αυτές τις βάρκες…
Ήταν πολύ άσχημη εμπειρία. Σταματήσαμε στη μέση τη θάλασσας γιατί η βάρκα έμεινε πο βενζίνη. Μας έσωσε μια ομάδα διασωστών από το Βερολίνο που μας ρυμούλκησαν ως την ακτή. Ήμουν πολύ τρομαγμένος και την ίδια στιγμή προσπαθούσα να ηρεμήσω τους υπολοίπους γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις ο πανικός δεν βοηθά. Έμεινα εδώ για να βοηθήσω τους πρόσφυγες και τους εθελοντές γιατί κι αυτοί μερικές φορές ενώ θέλουν να βοηθήσουν δεν ξέρουν πως. Μακάρι να είχα μια μεγάλη βάρκα και να τους έβαζα μέσα να ερχόντουσαν. Τι να πω, εμείς είμαστε μεγάλοι. Αλλά τα παιδιά; Στη Συρία δεν έχουν πια λεφτά να πάρουν φαγητό. Ο πόλεμος μας γάμησε.

αναδημοσίευση από The Rock Daily Post

Advertisements

One thought on “Dani The Refugee: «Η μουσική ήταν το μόνο πράγμα που με κράτησε ζωντανό».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s