Ληστεία τράπεζας με το πιστόλι σ’ έναν κρόταφο που δεν θα περίμενες ποτέ!

Της Κατερίνας Δήμα

 

12395131_527478897409363_625838980_n

 

«Σουρελαϊκέν» και η συνέχεια εντός.

12294688_190064674667016_4867010720531817048_n

Πριν μερικά χρόνια στο εισαγωγικό σημείωμα σε ένα θεατρικό μου που παίχτηκε σε σκηνή της Αθήνας είχα γράψει πως «το θέατρο ζει μέσα από μία γονιδιακή συνωμοσία έρωτα και αλήθειας».

Σήμερα διαπιστώνω πόσο λίγο και ανεπαρκές ήταν αυτό το, καλής πρόθεσης μεν βαρύγδουπο δε, σχόλιο μιας πρωτο-εμφανιζόμενης θεατρικής συγγραφέως για να αποδώσει όλα όσα είναι πραγματικά το θέατρο. Κάποιες φορές το ξεχνάω αυτό, και μαζί ξεχνάω και το ρόλο του χιούμορ που η δυναμική του απογειώνει ασύγκριτα, στο όριο του σουρεάλ, τις αιματηρές αλήθειες.

Και χρειάζεται πού και πού μια παράσταση σαν το «Σουρελαϊκέν» για να μου το θυμίζει.

Το θέατρο πάντως έρωτας είναι σίγουρα. Γιατί δεν γίνεται να κάνεις θέατρο χωρίς να ερωτευτείς την αναμόχλευση των αισθήσεων που θα σου συμβεί για να αποδώσεις αυτό που γεννιέται σε τούτη τη συνουσία λόγων και ανθρώπων καθώς ενώνονται για να αποδώσουν το κοινό «ουτοπικό σημείο στο χωρόχρονο» αυτό δηλαδή που είναι μία παράσταση.

Δεν γίνεται να κάνεις θέατρο αν δεν ερωτευτείς τη μυρωδιά του σανιδιού καθώς το κεφάλι σου κοπανιέται πάνω του ξανά και ξανά στις ατέλειωτες πρόβες, αν δεν καθίσεις υπομονετικά με το σκούφο και τα γάντια σου σε θερμοκρασία ψυγείου στο σκοτάδι περιμένοντας τη σκηνή σου τουρτουρίζοντας, και μετά ανεβαίνοντας στη σκηνή γυμνός ή γυμνή να μας πείθεις πως δεν κρύωνες ποτέ.

12358002_527480000742586_669531138_n

12358145_527480007409252_1328589512_n
Στο φουαγιέ..

Δε γίνεται αν δεν αγαπήσεις τη σκόνη των καμαρινιών, ακόμα και τη μαυρίλα του πεζοδρομίου που οδηγεί στην είσοδο την ώρα που έρχεσαι από τον έξω κόσμο για να μπεις σε αυτόν εδώ,  έτσι όπως καθαρίζεται μετά κάτω από τα φώτα, και σκορπίζεται σαν κρυστάλλινη διαφάνεια των συναισθημάτων που χορεύουν σε αυτό το χορό των «καταραμένων αισθήσεων» καθώς δονούνται σε συχνότητες που κάποιες φορές οριακά αντέχεις.

Αν δε χαθείς στα βάθη του εαυτού σου, μία γελώντας μία κλαίγοντας, μία καυλώνοντας, μία ψιθυρίζοντας, και μία λυσσώντας από οργή, θέατρο δεν κάνεις.

Ούτε επικοινωνείς, ούτε μεταφέρεις, ούτε μοιράζεσαι με το θεατή, ούτε νιώθεις την ανάσα του να αλλάζει, και κάποιες στιγμές να κόβεται, ούτε ακούς το ιαματικό γέλιο του, ούτε ζεις τη συγκίνησή του.

Όλα αυτά δηλαδή που κατάφερε κι έκανε το «Σουρελαϊκέν».

Γιατί αν λες πως κάνεις θέατρο μα δεν τα κάνεις όλα αυτά, τότε είσαι μοναχά ένα εφετζίδικο πλασσάρισμα φαμφάρας μπροστά σε φελλούς που επιπλέουν σε κοινωνίες θεάματος. Μία βουτιά στο πολιτισμικό τίποτα που λανσάρεται για «κάτι» μέσα από το ξέπλυμα εννοιών της ψευτοδιανόησης – πρόστυχες θεωρίες που κάποιοι ανούσιοι δέχονται να δικαιώσουν, στα μάτια του κοινού, περασμένες μέσα από τα φίλτρα της λογοτεχνίας.

Και καμια φορά χρειάζεται μια παράσταση σαν το «Σουρελαϊκέν», που δεν έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά, για να σου το θυμίζει.

Γι’ αυτό παρακολούθησα απόλυτα δοσμένη την μοναδικά δημιουργική φαντασία του συγγραφέα-σκηνοθέτη Αντώνη Τσιοτσιόπουλου να παίρνει ζωή καθώς άνθρωποι και λόγια ξεπήδησαν από σκέψεις και έγιναν ανάγλυφα.

12358233_527479430742643_1855167011_n
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Είδα την ταμία της τράπεζας, τη Στέλλα Αντωνίου, (που πολλοί από μας έχουμε θαυμάσει για το απίστευτο θάρρος ζωής της και μας έχει εμπνεύσει η αξιοπρεπής της ευθυτένεια),  με ένα πιστόλι προτεταμένο στον κρόταφο να τρέμει σαν το ψάρι –ποια η Στέλλα!-  δηλαδή στον πιο κόντρα ρόλο της ζωής της, και να με πείθει ότι όντως είναι έτοιμη να λιποθυμήσει από το φόβο της.

12366602_527479557409297_284345924_n
Στέλλα Αντωνίου, Σταύρος Μοίρας, Κώστας Φυτίλης, Σάββας Κοβλακάς

Είδα τους ληστές, τον Κώστα Φυτίλη και το Σταύρο Μοίρα, να κουβεντιάζουν με γρήγορους, εύστροφους, αιματηρούς διαλόγους, αλλά στην πραγματικότητα να διαπραγματεύονται ασταμάτητα μέσα από το χιούμορ τους εσωτερικούς τους δαίμονες, και κάθε λεπτό να μπαίνει και μία νέα διάσταση σε αυτή την ατέλειωτη μάχη ζωής κόντρα στα αδιέξοδα.

12380474_527479620742624_724990587_n
Σταύρος Μοίρας, Κώστας Φυτίλης

Είδα το μπάρμαν Θάνο Αλεξίου με οξύαιχμο χιούμορ και αστείρευτη υποκριτική φλέβα να εναλλάσσει επίπεδα ενσυναίσθησης και συναισθηματικής έντασης με απόλυτη νιρβάνα ρέοντας με τη στιγμή.

12387749_527479137409339_1263741015_n
Στέλλα Αντωνίου, Θάνος Αλεξίου

Είδα τη λαϊκή κοπέλα-γυναίκα-σύζυγο Μαρίνα Σαμάρκου, να χτίζει πολυδιάστατα αυτόν τον χαρακτήρα της διπλανής πόρτας, σαν να μας έρχεται από ένα άλλο σύμπαν αισθητικής ακολουθίας, αλλά και συνέπειας με την ίδια του τη σουρεαλιστική υπόσταση.

12366967_527479340742652_1818959250_n
Μαρίνα Σαμάρκου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Σάββας Κοβλακάς, Θάνος Αλεξίου

Είδα τον Σάββα Κοβλακά να υποδύεται κόντρα στα στερεότυπα έναν απρόβλεπτο σεκιουριτά διαπερνώντας απολαυστικά πειστικά με το λόγο του την συστημική κανονικότητα.

12395273_527479487409304_2052284741_n
Σάββας Κοβλακάς, Στέλλα Αντωνίου, Θάνος Αλεξίου

Είδα τον Αντρέα Μιχόπουλο, να ζωντανεύει χαρακτήρες που ακροβατούν ανάμεσα στον υπερ-σου-ρεαλισμό της τέχνης όταν υποδύεται τη ζωή (ή της ζωής όταν υποδύεται την τέχνη;) και τέλος το συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιό Αντώνη Τσιοτσιόπουλο  σαν φιγούρα ζωής-alter ego θανάτου, να ανοίγει συνεχώς πόρτες σε άλλες διαστάσεις, και να αναμοχλεύει ασταμάτητα την αμήχανη στιγμή που ο εαυτός μας, μας ρωτά για όλα όσα κάνουμε ότι δήθεν ξέρουμε, μα στην πραγματικότητα δεν έχουμε ιδέα, και ιδροκοπάμε να μην καρφωθούμε, να μην το πάρει πρέφα και καταρρεύσει στα καλά καθούμενα.

12395131_527478897409363_625838980_n
Αντρέας Μιχόπουλος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Μία συναρπαστική παράσταση

που δονείται σε υψηλές συχνότητες ανυπακοής στη φόρμα,

αυθαδιάζει στο προβλέψιμο

και φτύνει το σοβαροφανές.

12387730_527479427409310_1773327327_n
Αντώνης Τσιτσιόπουλος
12358019_527479077409345_1399560081_n
Στέλλα Αντωνίου (διπλός ρόλος, το κορίτσι του μπαρ), Κώστας Φυτίλης, Σταύρος Μοίρας

Με θαυμάσιο φωτισμό που επιμελήθηκε ο Γιάννης Χατζηαντωνίου,εμπνευσμένα λιτά σκηνικά της Ρούλας Ακάλεστου, κοστούμια από τηνΟμάδα Boudouir, μουσική από τον Παναγιώτη Μανουηλίδη, επιμέλεια από τον Αντρέα Μιχόπουλο και δυνατά μουσικά-ηχητικά εφέ εναρμονισμένα υφολογικά με το κλίμα της παράστασης.

12358151_527479714075948_198630291_n
Το μπαρ μέσα στο έργο που λέγεται… CΤΑΛΚΕΡ! (από το αγγλικό STALKER)
12366585_527479864075933_439294491_n
Περιμένοντας να ξεκινήσει η παράσταση…

Είναι μια δουλειά με ρυθμό, ουσία, ανατροπή, φαντασία, χιούμορ, συγκίνηση, που προσωπικά, άφησα την καρδιά μου στο φωτεινό-νταρκ περιβάλλον της, και που πραγματικά, δεν θέλω να την πάρω πίσω.

12083791_527479607409292_813232996_n

Πατήστε εδώ για την αφίσσα με πληροφορίες για τις παραστάσεις 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s